10 000 bezoekers

Het is gebeurd, zou Erik van Looy zeggen.  Een totale verrassing was het niet.  Ik zou zelfs durven beweren dat het er al een tijd zat aan te komen.  Nog op de schoolbanken ontdekte ik dat gestaag oplopende statistieken zelden mijn aandacht vasthouden.  Ze zijn me te voorspelbaar.  Laat dit de uitzondering zijn die de regel bevestigt.  Afgelopen weekend werd de kaap van tienduizend bezoekers gerond op Switch on Park Ridge.  Niet onaardig voor een bescheiden blog als de onze.

Mijn met veel moeite aangekweekte realiteitszin fluistert me in dat de desktops in twee Vlaamse huiskamers vermoedelijk verantwoordelijk zijn voor driekwart van dat bezoekersaantal.  Jawel, een fractie van mijn naïveteit ben ik hier kwijtgespeeld. U mag nu opgelucht ademhalen.  En toch ben ik vereerd.  Het betekent immers dat een blog opgezet met als primair doel het thuisfront te informeren ook u nog boeit na ruim een jaar.  

De blogposts op Switch on Park Ridge evolueerden van bevestigende hallo-goeiendag-wij-stellen-het-goed berichten naar meer persoonlijke bijdragen.  In de eerste plaats omdat klankbord David me deed inzien dat enkel Wikipediafans een boodschap hebben aan louter informerende stukjes.  Dat mensen willen lezen hoe het aanvoelt om zo ver van huis opnieuw te beginnen.  Daarnaast ontstond de nood in een extra aantal behoeften te voorzien.  Er zijn er ongetwijfeld heel wat die me op dit moment ontgaan, toch een oplijstpoging: 

David reist veel voor zijn nieuwe job.  Hij maakt gebruik van onze blog om door de maandelijkse albums te bladeren wanneer hij zijn drie meisjes mist. Handig lijkt me dat, als je deel uitmaakt van zo'n gezin waar de vrouw des huizes zich de taak van familiealbums samenstellen toe-eigent en vervolgens complexloos jaren achterloopt. 

Een tweede behoefte was voor mij even voorspelbaar als de gestaag dichterbijkomende kaap van jullie 10 000 blogbezoeken.  Schrijven biedt mij structuur, werkt relativerend en bij momenten zelfs therapeutisch (zie "Draad kapot").  Zeer waardevol als je net je job hebt opgezegd, in de winter met een baby naar het buitenland trekt en dagelijks een kleuter afzet op een school waarvan ze de voertaal niet begrijpt.  Die aanvankelijke schrijfdrang is er nu niet meer.  Feit blijft wel dat ik altijd en overal Miss Belgium ben, en sommige van mijn observaties in die hoedanigheid graag deel.  

Zowel David als ikzelf breien wekelijks een massa losse herinneringen aan elkaar tot instantverhaaltjes  op commando van dochters lief.  "toen ik nog in mama's buik zat", "toen Lucie nul was" en "toen wij nog in Beerse woonden" vormen een greep uit de populairste verzoeken.  Tijd om aan het eind van zo'n geïmproviseerd verhaaltje zelfvoldaan vast te stellen dat we het er weer goed en zelfs waarachtig van afgebracht hebben, geven de meisjes ons zelden.  Nog voor het eind van de laatste zin roepen ze in koor "Nog zo'n verhaaltje!".  Soms kan een autorit niet snel genoeg voorbij zijn.  En dan doel ik niet op dat K3-gejengel.  Maar goed, ik denk dus bloggewijs een stap vooruit om toekomstige "toen wij nog in Chicago woonden" commando's te counteren.  

Dank voor uw interesse en volgehouden enthousiasme, blogbezoeker.  Jullie reacties worden telkens warm onthaald.