Gate K13

Gewoonlijk zit ik aan het stuur voor een rit naar O'Hare Airport.  Nu voert David mij. Hij waarschuwt me nog voor de maandagochtenddrukte maar alles gaat vlot. Mijn nieuwe fototas moet zelfs niet open bij de security check voor een extra manuele controle zoals dat systematisch gebeurde bij zijn voorganger.  Het recent afgedankte exemplaar werd maandenlang "Het Krel" genoemd door manlief.  Verplicht gedumpt voor deze reis.  Niet dat David zich zorgen maakte om mijn uiterlijke verschijning op openbare plaatsen.  Zijn bezorgdheid ging vooral uit naar de veiligheid van het fotomateriaal in Het Krel.  Zonder openen door de security dus, deze nieuwe tas.  Een eerste plus.

De laatste keer dat ik in mijn eentje door een luchthaven wandelde moet twaalf jaar geleden zijn, bedenk ik me net voor ik mezelf aan de Starbucks kassa een Chai Tea Latte hoor bestellen.  Een gewoonte die de winter draaglijker maakt.  Mierzoet werkt goed als pepmiddel op te koude dagen.

Eens geïnstalleerd bij Gate K13 sla ik een boek open.  Geen preventieve toiletstop voor kleinemeisjesblaasjes.  Geen snackmoment van doen voor kleinemeisjesmaagjes. Zelfs geen dozijn animatiespelletjes te bedenken in afwachting van het aan boord gaan.  Gewoon een zitje zoeken - 1 zitje - en wat lezen.  Heerlijk.  Toch vraag ik me na hoofdstuk 1 een eerste keer af wat de meisjes aan het doen zijn.  En meteen daarna hoe vaak ik me diezelfde vraag nog zal stellen deze week.  Eender welke frequentie is ok, besluit ik.  Een aanvaardbare tol van het moederschap.  Met mijn ouders als ideale babysit en een reisvrije werkweek voor David zijn de omstandigheden perfect om er zelf een week tussenuit te knijpen.  De vele evenementen rond Pasen inclusief ontbijt met paashaas laat ik graag links liggen. Dat ik de helft van een blije familiehereniging moet missen, kost wat meer moeite.

Totaal onvoorbereid zak ik af naar San Miguel de Allende, een Mexicaanse bergstad drie uur rijden ten noordwesten van Mexico City.  Atypisch voor mij, maar doelbewust.  Met een open blik wil ik de Paasweek fotograferen in deze diepgelovige gemeenschap.  Bovendien zal Santa Fe Workshops voldoende omkadering bieden ter plaatse.  Mijn voorkennis beperkt zich tot twee namen.  Met een geheugen dat gaten laat waar namen horen ben ik dankbaar voor hun eenvoud.  De eerste naam behoort toe aan de documentairefotografe die de workshop leidt: Sarah Meghan Lee.  De tweede naam luidt "Bonnie" en behoort toe aan mijn medecursiste en kamergenote, een Canadese gepensioneerde reizigster.

Een week zuiver in teken van de fotografie.  Met een lange dagcyclus van materiaal bewerken - presenteren - fotograferen - selecteren.  In een cultuur die de mijne niet is.  Nooit gedacht dat dat me zou overkomen als mama van twee jonge kindjes. Deze trip is al geslaagd nog voor ik vertrokken ben.
"American Airlines is now ready for boarding."  En dat ben ik ook.