Eerste terugkeer naar Belgie

Tot voor kort was vaderlandsliefde mij vreemd.  Ik kon wel genieten van de vlakke Kempen, het glooiende Brabant en de aaneenschakeling van voortuinkitsch daar tussenin. Ik was zelfs oprecht gelukkig met ons stukje Ginnekenshoek in Beerse. Pluimvee en koebeesten zat om de meisjes te vermaken.  Een wisselend landschap van akkers, weilanden en visvijvers dat zorgt voor een zalig ruimtelijk gevoel.  Met elk seizoen z'n charme.  Maar het waren toch vooral de mensen die we achtergelaten hadden die ik miste.
Eens geland in Zaventem valt me de prachtige klankkleur van het Vlaams op.  Ik probeer gulzig maar tevergeefs vijf gesprekken rondom me te volgen.  Met elk dialect z'n charme.  Niet veel later rijden we met een stampvolle huurauto opnieuw op smalle Vlaamse wegen met witgekalkte wegmarkeringen en een overdaad aan verkeersborden.  Siska is wat in de war.  "Jawel meisje, dit is een autosnelweg. Papa rijdt niet te hard.", zeg ik terwijl ik me afvraag waarom al deze indrukken me zo blij maken ondanks een schrijnend slaaptekort.  Is dit nu vaderlandsliefde?

Bij de planning van ons bezoek aan Belgie in november wisten we dat de reis een niet te onderschatten impact zou hebben op onze meisjes.  Siska en Lucie wonen immers respectievelijk een kwart en de helft van hun leven in de VS.  Wat overweldigender dan thuiskomen van bosklassen...
Daarom wilden we hen zoveel mogelijk structuur en een vertrouwde omgeving bieden. Qua overnachtingsopties was de keuze snel gemaakt.  Geen enkele hotelkamer kan tippen aan de logeerkamers van oma Titi en opa Andre in Vosselaar en van oma Leen en opa Norbert in Oud-Heverlee.  Geen enkel hotel biedt als bonus babysit voor de avondlijke escapades van mama en papa.  Unaniem enthousiasme dus over de overnachtingsplaatsen.

Wat betreft bezoekjes is Siska heel duidelijk: ze wil gaan spelen in alle huizen van de mensen die ze nu en dan op Skype te pakken krijgt.  Later wordt die doelstelling bijgesteld naar "honderd huizen".  Het effectieve aantal bezochte gezinnen ligt uiteraard een stuk lager op die tien dagen dat we in Belgie zijn.  Al wordt dat aantal lichtjes opgekrikt door enkele verzamelnamiddagen op publiek terrein.  Maar de voldoening is groot.  Zonder aarzelen lopen de meisjes naar hun oma's en opa's voor een dikke knuffel.  Dadelijk spelen ze mee met familie, vriendjes en vriendinnetjes.  Alsof al die voordeuren een gigantische iPad zijn waardoor Siska en Lucie naar binnen stappen.  En alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Overal centrale gast zijn.  Al die mensen die hun persoonlijke schema volledig omgooien voor ons.  Novemberzieken die zichzelf haastig oplappen en toch ons gezelschap verkiezen boven hun bed.  Het voelt als een langgerekt tweede trouwfeest.  Minder geladen, dat wel.  En vertrouwder dan verwacht.  We lijken slechts een paar weken gemist te hebben terwijl een handvol gezinnen in tussentijd naar Ikea gingen om een (extra) baby.

Afscheid nemen van familie went niet.  Het laatste uur voor we moeten vertrekken is verschrikkelijk.  Het hoort bij het totaalpakket waarvoor we gekozen hebben, maar dat biedt nu geen troost.  Over twee uur gaat het weer beter.  Dat weet ook Siska al goed.  Al zal zij zich de rest van de dag nog afvragen WAAROM we in Amerika wonen en WAAROM we Engels moeten praten.  Ze zoekt antwoorden en troost bij ons. En tegelijk kan ze niet wachten om haar vriendinnetjes terug te zien.
En Lucie?  Die is super tevreden zodra ons huis in zicht komt.  Zolang ze haar Skypemomentjes maar heeft is zij de vrolijkheid zelve.

Fototoestel en iPad bleven vaak aan de kant tijdens ons bezoek, behalve in functie van een fotoalbum over de homeleave en filmpjes van familie en vrienden voor de meisjes.  Met dat album en die filmpjes binnen handbereik nodigen we Siska en Lucie uit over hen te praten of even bij hen te zijn wanneer ze dat zelf willen.

Belgie, een dikke merci.  U was geweldig.