The missing link

Mij zou het niet overkomen.  Daar zou de lonkende grootstad voor zorgen als al dat gezinsgeluk en de lange lijst to do's niet zouden volstaan.  Maar ook ik ontsnap er niet aan. De eerste keer voelt het alsof je vol tegen een te propere glazen deur aanloopt. De heimwee van een expatpartner, boeken zijn erover volgepend.  Voor ons vertrek werden we er uitvoerig voor gewaarschuwd.

David en de meisjes bouwen via het werk en de school snel een nieuw sociaal netwerk op.  Voor mij ligt dat anders.  Ondanks het winterisolement kom ik af en toe boeiende mensen tegen.  Toch raak ik momenteel niet verder dan alledaagse praatjes. Voorlopig ontbreekt de energie me om hen beter te willen leren kennen.  Eerst heb ik ruimte nodig om de nieuwe relatie te aanvaarden met de mensen die we hebben achtergelaten in Belgie.  Lief en leed delen kan op tal van manieren, maar anders is niet hetzelfde en dat is wennen voor een sociaal dier als ik.  Als die glazen deur daar plots staat, bijvoorbeeld.  Of wanneer ik iemand denk te herkennen op straat en net als ik dag wil zeggen besef dat die persoon in Belgie woont en rond deze tijd in bed hoort te liggen.  Dat de kans dat ik effectief iemand bekend tegen het lijf loop verwaarloosbaar klein is.

Voorspelbare lastige momenten zijn verjaardagen.  Of toch de verjaardagen die we uit het hoofd kennen.  Onze verjaardagskalender is namelijk nog altijd niet boven water.  Dus als we jouw verjaardag vergeten zijn, dan ken je nu de oorzaak.  (En dan weet je meteen ook dat we jouw verjaardag niet vanbuiten kennen.)  We willen zo graag meevieren.  Maar feestjes vinden plaats en baby's worden geboren zonder onze aanwezigheid.  Fysiek delen in vreugde en verdriet gaat niet.  Een groot nadeel van de keuze die we gemaakt hebben.

stadszicht vanop Hancock Tower

Waar ik wijs ver vandaan blijf als de heimwee opkomt: Facebook, de mailfabriek en Skype.
De auto inspringen en die indrukwekkende skyline tegemoet rijden blijkt een perfecte remedie.  Simpelweg mijn wandelschoenen aantrekken en op zoek gaan naar m'n conditionele grens helpt net zo goed.  De (grijze!) eekhoorns supporteren altijd en overal. De lucht wordt fris en licht als je bewust in het NU leeft.  We maken dankbaar gebruik van de meisjes om ons daarbij te helpen.

Lucie leeft intussen alsof ze hier geboren is. Gelukkig herkent ze familie nog wel op Skype en is ze telkens blij hen te zien.  Maar een minuut later is ze even blij met de herontdekking van een speeltje.  We bekijken regelmatig fotoalbums samen.


Siska beseft nu echt dat Belgie heel ver weg is.  Met Lucies verjaardag merkten we nog dat ze stiekem had gehoopt dat iedereen uitzonderlijk zou afkomen voor het feestje.  Maar ook dan legde ze zich vlot neer bij de situatie.  Fascinerend hoe knap zij met de scheiding omgaat.  Haar heimwee verwerkt ze deels onbewust in fantasiespelletjes.  Ze haalt haar oude boekentas (hier heeft ze er geen nodig) uit de kast en vertrekt naar juf Dorien en de kindjes van haar klasje in Beerse.  Of ze zegt dat ik oma moet zijn de hele zwemles en ook als we weer thuiskomen.  Lucie spreekt ze consequent aan als "Lucieke" want dat zegt opa ook zo.  Haar nichtje, neefjes en vriend(innet)jes duiken op in spelmonologen.  Als Siska bewust wil praten over onze familie dan kiest ze een fotoalbum uit om samen door te bladeren. Haar favoriet is het zoekboek dat we kregen van familie Vanbeselaere, met toffe gezinsfoto's.  Op iedere foto kan je een mini-Siskatje en mini-Lucietje vinden als je heel goed zoekt.  Al weten perfectionistische speurneuzen de mini's al snel met hun ogen dicht te lokaliseren...
David is zijn nuchtere zelf en heeft eerder in Maine gelijkaardige gewenningsfasen doorlopen.  Maar dan in zijn EENTJE.  In the middle of NOWHERE. Voor hem is het dus minder moeilijk deze keer.  Hij koestert het gezelschap van zijn gezin.  David wist als geen ander wat ons te wachten stond.

We kijken uit naar de lente wanneer iedereen zijn huizen verlaat en buiten leeft om de koude winter te vergeten.  Dan zullen stoemelings nieuwe mensen en gelijkgestemden ons leven binnenwandelen, speelkameraadjes voor Siska en Lucie.
Intussen leven wij ten volle onze droom met ons vieren.  



P.S.: Gelukkige verjaardag, Eppo!


.